Kevin is homo en Surinaams

Mijn vriendje is gewoon welkom bij mijn Islamitische oma!

“M'n moeder betrapte me toen ik op mijn 20ste voor ons huis mijn vriendje gedag zoende. 'Wie was dat?', vroeg ze. Waarop ik vertelde dat ik verkering met hem had en dat ik bi was. M'n moeder was vooral verbaasd. En daar was ik dan weer verbaasd over. Ze kent me goed, ik had verwacht dat ze wel iets in de gaten zou hebben. Blijkbaar dus niet. Maar ook al was het onverwacht, ze had er totaal geen moeite mee.

Lekker zelf weten
Ik ben Surinaams-Hindoestaans, in Nederland geboren. Ik ben zelf geen moslim, mijn moeder is dat wel en veel van m'n familieleden ook: moskee, ramadan, hoofddoekjes en mannen met baarden. Ze reageerden allemaal prima toen ik ook aan hen vervolgens vertelde dat ik bi was. Mijn vrienden deden er gelukkig ook relaxed over. Ik was aanvankelijk wel even bezorgd, want mijn vriendenkring is samengesteld uit zo'n beetje alle kleuren en achtergronden die je kunt bedenken. Maar ze zeiden allemaal: joh, dat moet je lekker zelf weten, wij vinden je tof.

Stereotype
Alleen: ik was eigenlijk niet bi. Diep van binnen wist ik wel dat ik gewoon homo was, maar ik wilde het niet toegeven aan mezelf. Ik kon me niet vereenzelvigen met het stereotype beeld dat je in de media over homo's ziet: de wapperende handjes en het verwijfde gedrag. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik voelde er totaal geen verwantschap mee. Het woord homo kon ik niet over mijn lippen krijgen als het over mezelf ging.

Gewoon homo
Tot ik op mijn 27ste op wereldreis was en een leuk meisje leerde kennen. Maar ik voelde niks bij haar. Op dat moment werd het me zo volstrekt duidelijk: je bent gewoon homo, besefte ik. Dat was het punt waarop ik besloot om m'n coming out opnieuw te doen. Ik vertelde het aan iedereen: m'n moeder, m'n zus, m'n familie en m'n vrienden. 'Maar gozer, dat weten we toch allang', zeiden ze, haha. En toch voelde ik de behoefte om het nadrukkelijk te zeggen: ik ben homo. Iedereen vond het allang prima, maar eindelijk kon ik het zelf ook zeggen. Ik had mezelf geaccepteerd.

Gemengde culturele achtergrond
Sindsdien voel ik sterk de behoefte om naar buiten te treden met m'n verhaal. Vooral om jongeren te ondersteunen met een gemengde culturele achtergrond of die wel Islamitisch zijn en door een zelfde proces gaan. Mijn belangrijkste boodschap: kies voor jezelf! Met een uitroepteken. Zelfacceptatie is het allerbelangrijkste. Het is jouw leven, en als jij in je kracht gaat staan, zul je zien dat anderen je respecteren zoals je bent.

Islamitische oma
Uiteindelijk heeft niemand ooit bot gereageerd op het feit dat ik homo ben. Sinds een tijd heb ik een vriend, en die is ook gewoon welkom bij m'n Islamitische oma.”