Laurens (25) deed een PEP-kuur

Het was erg zwaar, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Zou ik in een zelfde situatie terecht komen, dan zou ik het weer doen.

We waren allebei behoorlijk dronken, en tijdens de seks ging het er ruw aan toe. Na afloop merkte ik dat van het condoom dat ik omhad alleen nog maar een klein stukje aan de onderkant was overgebleven. We hadden elkaar die zaterdagavond pas ontmoet en ik wist verder nauwelijks iets van hem. Waarom ik op dat moment niet naar zijn hiv-status vroeg, weet ik niet precies maar ik besloot om het op dat moment maar even te laten gaan.

"Ik moet je iets opbiechten"
De volgende dag bleef het aan me knagen: zou alles in orde zijn? Ik had zijn telefoonnummer niet, maar we waren wel vrienden geworden op Facebook. Toen ik op maandag zijn jasje nog aan de kapstok zag hangen, had ik een goede reden om 'm aan te spreken. Ik vroeg hem of hij zijn jack kwam halen, maar hij zei: 'Laat die jas maar zitten. Ik heb gisteren de hele dag last gehad van m'n geweten, ik moet je iets opbiechten.'

Snel beginnen
Op het moment dat hij vertelde hiv-positief te zijn, voelde het alsof de grond onder me wegzakte. Ik hoorde eigenlijk niet eens meer wat hij allemaal nog meer zei. Gelukkig had ik ooit in de wachtkamer bij de GGD gelezen over PEP. Dat is een kuur waarbij je een maand lang hiv-remmers slikt als je risico hebt gelopen op hiv. Zo kun je voorkomen dat aanraking met het virus in een daadwerkelijke infectie ontaardt. Maar ik had ook onthouden dat het heel belangrijk is dat je er zo snel mogelijk mee begint.

Zekere voor het onzekere
Ik belde meteen de GGD. Ik legde m'n situatie uit en vertelde dat ik best wel in paniek was. Diezelfde middag kon ik langskomen. De verpleegkundige stelde me allerlei vragen: of ik alleen actief geneukt had of ook passief. Wat zijn viral load was, de hoeveelheid hiv-virus in zijn bloed. Hij had me verteld dat hij ondetecteerbaar was. Het hiv-virus is dan door medicatie zo sterk teruggedrongen dat het niet meer meetbaar is. De kans dat iemand dan hiv overdraagt is eigenlijk heel klein. Maar hij had me ook verteld dat hij bloedingen had omdat we zo wild waren geweest tijdens de seks. Dat was voor de verpleegkundige reden om het zekere voor het onzekere te nemen en me toch een PEP-kuur voor te schrijven.

De eerste pil
Bij de apotheek hadden ze de medicijnen die ik nodig had niet, ze moesten besteld worden. Daar kon ik niet op wachten, want 72 uur na het sekscontact heeft het geen zin meer om met PEP te beginnen. Bij het ziekenhuis kon ik de medicijnen wel krijgen. De apotheker daar gaf ze mee zonder verdere instructies, ze dacht dat ik hiv-positief was en voor een herhalingsrecept kwam. Het waren twee soorten pillen. Ik wist dat ik een van de twee elke twaalf uur moest innemen, en de andere elke 24 uur. Maar welke? Met Google kwam ik er niet uit. Uiteindelijk belde ik een bekende die in een kliniek werkt waar ze ook mensen met hiv behandelen. Die kon me gelukkig uitleggen hoe ik het moest doen. Het was vier uur 's middags toen ik eindelijk de eerste pil kon innemen, inmiddels 36 uur na de seks. Maar als je precies om de twaalf uur een pil moet nemen, betekent dat dat ik een maand lang om vier uur 's nachts de wekker zou moeten zetten. Mijn contact bij de kliniek legde me uit dat ik de innametijden elke dag een half uurtje kon opschuiven, zodat ik na een week op een redelijk tijdstip uitkwam. Ik heb toen voor mezelf een schema gemaakt met de tijden waarop ik een pil moet innemen. Een heel gedoe al met al, en eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik iets betere voorlichting en begeleiding zou krijgen vanuit de GGD.

Bijwerkingen
Vervolgens werd ik ook nog flink ziek van de bijwerkingen. Ik kreeg last van waterdunne diarree die de hele kuur heeft aangehouden. Na vijf dagen werd ik ook ontzettend moe en grieperig. Ik moest me zelfs ziek melden op m'n werk. De bijwerkingen waren zo heftig dat ik begon te twijfelen: had ik wel zoveel risico gelopen? Als top is het risico dat je hiv oploopt kleiner. En bovendien was die jongen ondetecteerbaar, dan is de kans op overdracht ook minimaal. Wat nou als ik gewoon stop? Maar na alle moeite die ik ervoor had gedaan, besloot ik toch door te zetten. Een maand lang heeft de PEP-kuur m'n doen en laten beïnvloed. Ik leefde echt op de klok. Ik moest m'n pillen stipt om zes uur innemen, met een maaltijd. Uiteten met vrienden zat er niet meer in, want dat doe je meestal niet zo vroeg. En ik wilde het op een paar heel goede vrienden na ook niet aan iedereen vertellen. Ik leefde echt naar de laatste pil toe. Na afloop van de kuur moest ik drie maanden wachten tot ik mezelf weer kon laten testen op hiv om te zien of het had gewerkt. De uitslag was gelukkig oké. Het was erg zwaar, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Zou ik in een zelfde situatie terecht komen, dan zou ik het weer doen.

Stemmetje in mezelf
Tegenwoordig vraag ik aan een sekspartner of hij z'n hiv-status kent. Voorheen wist ik eigenlijk nauwelijks iets over hiv. Doordat ik er op deze manier mee in aanraking ben gekomen, heb ik er een boel over geleerd. Als iemand zegt dat hij positief is, schrik ik daar niet van. Zoals laatst bij een jongen, hij was pas 23 jaar en hiv-positief. Hiv is voor mij geen reden om iemand af te wijzen. Zeker als iemand ondetecteerbaar is, kan er weinig misgaan als je gewoon een condoom gebruikt. Maar met die jongen van het jasje heb ik geen contact meer. Ik kan niet begrijpen waarom hij niet meteen vertelde dat hij hiv-positief was. Als ik geen contact had gezocht, had hij het er dan bij laten zitten? Ik ben blij dat ik naar dat stemmetje binnenin mezelf heb geluisterd dat zei dat er iets niet klopte. En zijn jasje heb ik mooi gehouden. Ik draag het nog regelmatig, haha.”