Samuel (26) ontmoet zijn fuckbuddies online

Online kwam ik in contact met anderen die dezelfde gevoelens hadden als ik.

Al op mijn twaalfde begon ik met online chatten en daten, op een soort gammele voorloper van GayRomeo. Ik woonde toen nog in Zwitserland, in een suf nationalistisch koeiendorp. Ik was er een buitenbeentje. Ik werd veel gepest omdat ik er anders uitzag en me anders gedroeg dan 'normale' jongens.

Kleuterschool
Online kwam ik in contact met anderen die dezelfde gevoelens hadden als ik. Ja, misschien is het erg jong om al op m'n twaalfde met online dating bezig te zijn. Maar eigenlijk was ik op de kleuterschool al seksueel geïnteresseerd in de andere jongens. En wat waarschijnlijk ook een rol speelt, is dat ik van m'n negende tot m'n dertiende seksueel ben misbruikt. Er is in die jaren iets van me afgenomen dat ik nooit meer terug zal krijgen. Een leegte die ik probeer op te vullen met dating en seks.

Uitkomst
Voor mij is online dating een uitkomst, omdat ik niet makkelijk contact leg in een bar of club. Ik ga soms wel uit, maar ik voel me niet echt thuis in de scene. Met hoe ik eruit zie en de muziek die ik leuk vind, val ik er een beetje buiten. Het overkomt me zelden dat iemand in een gayclub met me flirt. Internet is veel directer, daar durf ik meer. Ik ben uren per dag online. Niet alleen om te scoren, ook om gezellig te kletsen met vrienden en bekenden die ook online zijn. Momenteel heb ik geen werk, dat maakt dat ik er nog meer tijd aan kan besteden. Ik zit op Grindr zoals anderen op Facebook zitten.

Fuckbuddies
Ik spreek gemiddeld denk ik twee tot drie keer per week af, dat verschilt. Toch ben ik als het erop aan komt selectief in mijn keuze voor partners. Van al te anonieme seks word ik niet warm. Een paar jaar geleden was dat anders. Ik zag mannen toen echt als een product, had er geen oog voor dat ze stuk voor stuk ook mens waren. Het enige waar het me om ging was seks, heel egoïstisch. Daardoor kwam het ook voor dat ik met jongens seks had waar ik achteraf spijt van had. Dat overkomt me nauwelijks nog. Nu zet ik juist in op een langdurige band met de jongens met wie ik date. Ik heb verschillende fuckbuddies met wie ik regelmatig afspreek. Dus bij die twee, drie dates per week zitten veel jongens met wie ik vaker ben. Sommige van hen ken ik al jaren. De intimiteit die dat met zich meebrengt is belangrijk voor me. Het gaat me niet alleen om geilheid, ik zoek ook genegenheid.

Alweer bezig met de volgende
Als het klikt met iemand, dan raak ik verslaafd aan zo'n jongen. Het liefst zou ik dan twee of drie keer per dag seks met hem hebben. Ik een een vrij hoog libido, haha. De passie en de connectie die ik voel, beleef ik intens. Ik ben een pleaser in seks, ik cijfer mezelf weg. Soms ga ik daar te ver in. Het komt voor dat ik onbedoeld seks heb zonder condoom, als ik voel dat de ander het wil of in de hitte van het moment. Stom natuurlijk, ik weet en besef echt wel wat de risico's zijn. Tot twee keer toe heb ik een PEP-kuur moeten gebruiken na afloop van een date waarbij ik onveilige seks had.Als een jongen na één of een paar keer niet meer wil afspreken, kan me dat soms echt pijn doen. Ik vind het belangrijk om mijn gevoelens te verwoorden naar mijn partners. Je komt zo vaak tegen bij dating via internet dat jongens het één zeggen en dan bedoelen ze het tegenovergestelde. Waardoor ze soms niet eens durven zeggen wat ze voelen voor iemand. Het lijkt soms wel alsof jongens het makkelijker vinden om maar weer door te gaan met de volgende kandidaat. Ze ruilen het intieme in voor het snelle. We zien de waarde in een ander niet meer, nemen er de tijd niet meer voor, omdat we alweer met de volgende bezig zijn.

Polyamoreus
Een serieuze monogame relatie heb ik nog nooit gehad. Ik weet niet of ik daar de juiste papieren voor heb. Misschien kan ik die intimiteit helemaal niet aan. Een kant in me wil het heel graag. Aan de andere kant zou ik niet weten hoe het moet. Vorig jaar was ik twee maanden samen met één jongen. Voor het eerst voelde ik toen dat ik geen behoefte had aan anderen. Blijkbaar kan ik dat dus ook ervaren. Helaas was bij mijn partner na die twee maanden het gevoel weg, en hield het op. Misschien is zoals het nu gaat eigenlijk prima voor me: een hechte band met meerdere partners die mij waarderen en bij wie ik me goed voel. Polyamoreus, ik geef het maar een naam.

Wijs maar naar mij!
Er zullen vast mensen zijn die neerkijken op hoe ik m'n leven leef. Dat mag. Ik begrijp het. Ik stel mezelf ook vragen, geloof me. Ben ik wie ik ben door wat er in m'n verleden is gebeurd? Of was ik altijd al zo bedraad en is dit wie ik bedoeld ben te zijn? Moet ik mezelf in het gestructureerde ideaal van een monogame relatie zien te wurmen, of mag ik het doen zoals ik het doe? Afgewisseld met momenten waarop ik trots ben op mezelf: ik heb behoorlijk wat doorgemaakt, het heeft me gemaakt tot wie ik ben en dat is goed. Soms zie ik zo'n koppel dat bij wijze van spreken al sinds hun achttiende bij elkaar is, uitgezakt op de bank, bang om alleen te zijn en daarom bij elkaar. Dan denk ik: wijs maar naar mij, maar met hen zou ik toch ook niet willen ruilen.”